Na początek muszę zaznaczyć, że moje rozważania mogą się przydać raczej podczas trudnych, delikatnych brań, bądź jakiś innych, nieprzewidzianych sytuacji, wymagających od zawodnika finezyjnego myślenia. Kiedy ryby żerują łapczywie martwmy się tylko o zatrzymanie ich na jak najdłużej i szybkość łowienia…

Czy zastanawialiście się kiedyś nad tym jaki wpływ ma antenka spławika na widoczność brań?

Powszechnie wiadomo, że czułość naszej antenki (pomijam resztę właściwości spławika, tj. korpus i kil) jest zależna od jej grubości i materiału, z którego została wykonana. O ile fakt, że cienkie antenki są bardziej czułe jest oczywisty, tak aspekt materiału może być trochę bardziej złożony.

Dla tych, dla których to pierwsze stwierdzenie wcale nie jest takie oczywiste, wyjaśniam, że bierze się ono z prawa Archimedesa, z którego wnioskujemy, że siła wyporu jest tym większa, im większe (rozmiarami, objętością) jest zanurzone ciało. Wynika z tego, że cieńszą antenkę łatwiej zatopić. Trzeba wziąć to pod uwagę łowiąc delikatnym spławikiem ze sporą przynętą na haczyku – antenka nie może być w tym przypadku zbyt cienka, ponieważ spławik może się topić bez ingerencji ryby, powodując fałszywe brania.

Najczęściej spotykane antenki są wykonane ze szkła, węgla bądź plastiku. Gęstość szkła wynosi około 2400-2600 kg/m3, węgla 1400kg/m3, plastiku 1040kg/m3 (wartość niepewna). Przyjmując że objętość antenki i przyspieszenie ziemskie będą takie same dla doświadczalnych spławików, możemy określić wpływ antenki na siłę jaką musi wykonać ryba, aby ją zatopić. Im większa różnica między gęstościami ciała i cieczy, tym łatwiej i szybciej ciało będzie tonąć. Szklana antenka będzie najczulej pokazywała brania zatapiane, ponieważ ma największą gęstość. Z kolei do brań wystawianych najlepiej nadaje się antenka z plastiku. Węglowy czubek spławika można uznać za uniwersalny, ze wskazaniem na brania wystawiane.

Mam nadzieję, że moje rozważania kiedyś Ci się przydadzą…